Z tego felietonu dowiesz się...
Po co w ogóle iść do spowiedzi? Punkt wyjścia i właściwa motywacja
Między „muszę” a „chcę” – jaka jest Twoja rzeczywista intencja
Pierwszy punkt kontrolny przed spowiedzią świętą nie dotyczy listy grzechów, ale motywacji. Można podejść do konfesjonału z nastawieniem: „bo trzeba”, „bo tak wypada”, „bo święta”, a można z pragnieniem spotkania z żywym Bogiem, który przebacza. Obie postawy prowadzą do tego samego sakramentu, ale efekt duchowy jest zupełnie inny.
Jeżeli w sercu dominuje obowiązek, spowiedź łatwo zamienia się w religijną procedurę: kolejka, formułka, kilka ogólnych grzechów, rozgrzeszenie i dalej w biegu. Trudno wtedy mówić o doświadczeniu Bożego miłosierdzia – jest raczej odhaczenie praktyki. Gdy natomiast pojawia się choć niewielka myśl: „Chcę coś w sobie uporządkować, chcę zacząć od nowa”, otwiera się przestrzeń na spotkanie, a nie tylko rytuał.
Punktem kontrolnym jest tu odpowiedź na bardzo proste pytanie: dlaczego chcę iść do spowiedzi właśnie teraz? Jeśli jedyna odpowiedź brzmi „bo święta”, „bo rodzina naciska” lub „bo ksiądz wymaga zaświadczenia”, to znaczy, że motywacja jest prawie wyłącznie zewnętrzna. Nie przekreśla to sakramentu, ale mocno ogranicza sposób, w jaki człowiek będzie go przeżywał. Jeśli natomiast pojawia się choćby ciche: „Jest mi z czymś źle”, „Nie radzę sobie z jakimś grzechem”, „Pragnę wrócić do Boga” – to już wystarczające minimum, by łaska mogła głębiej działać.